ΦΤΑΙΕΙ Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ Ή Η ΑΜΑΘΕΙΑ;

Παρέλαση. Μια λέξη τόσο μικρή αλλά συνάμα τόσο μεγάλη. Μια λέξη που χρησιμοποιείται και ενσαρκώνεται από την αρχαιότητα έως και σήμερα. Μια λέξη που κάθε χρόνο προκαλεί συγκρούσεις, κυρίως ιδεολογικές. Κάποιος θα μπορούσε να αναρωτηθεί «γιατί η παρέλαση να αποτελεί πεδίο σύγκρουσης»; Εύλογο ερώτημα, αφού η παρέλαση αποδίδει έναν  φόρο τιμής στους πεσόντες στα πεδία της μάχης. Είναι απλό. Είναι καθήκον και ΝΑΙ είναι απαραίτητο.

Το ιδεολογικό αφήγημα της Αριστεράς ότι η παρέλαση αποτελεί χουντικό κατάλοιπο έχει πλέον κουράσει. Είναι φανερό πως η κοινωνία μας είναι Δημοκρατική και μπορεί να δεχτεί τόσο μια Δεξιά ιδεολογία όσο και μια Αριστερή. Έχουμε Δημοκρατία και αυτό αποδείχθηκε μόλις πριν λίγες μέρες, όταν κορίτσια αγνώστων στοιχείων  εισχώρησαν στην παρέλαση της 28^ης Οκτωβρίου και παρέλασαν με έναν «δικό τους ρυθμό», έναν βηματισμό αλά Monty Python. Το γεγονός αυτό είναι υπέρ αρκετό για να καταδείξει τον δημοκρατικό χαρακτήρα του πολιτεύματος μας και να καθησυχάσει όλους όσους ανησυχούν για την δικτατορική προέλευση της παρέλασης. Άλλωστε, όποιος διαφωνεί με τον θεσμό αυτό μπορεί να μην συμμετέχει.

Όσο για το συμβάν που “κάποιοι” έτρεξαν αν το επικροτήσουν ή να το χαρακτηρίσουν ως ένα απλό happening, πιστεύω πως ήταν άστοχο και εκτός χρόνου και τόπου. Για μερικούς, ήταν μια συμβολική κίνηση, η οποία ωστόσο θα μπορούσε να λάβει χώρα ως εκδήλωση μια άλλη στιγμή και σε ένα διαφορετικό πλαίσιο. Ωστόσο χαίρομαι από την μια που μπόρεσαν και έφεραν εις πέρας αυτό το «εξαίρετο» βάδην, που μόνο shell shock δεν θύμιζε, γιατί απέδειξαν για άλλη μια φορά το γεγονός ότι όλα διαδραματίζονται μέσα σε μια Δημοκρατική κοινωνία.

Ο θεσμός της παρέλασης δεν είναι κάτι που μπορεί να διακωμωδηθεί, δεν είναι κάτι που χωράει ιδεολογικούς καβγάδες και μικρά σκετσάκια δήθεν αντιπολεμικά. Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε ως ένδειξη μνήμης κ τιμής στους ανθρώπους που πολέμησαν είτε το 1821, είτε στον Μακεδονικό Αγώνα, είτε στους Βαλκανικούς, είτε στους Παγκόσμιους πολέμους. Είναι ένας θεσμός που αντιτίθεται στην λήθη όλων αυτών που έδωσαν την ζωή τους για αυτήν την χώρα και για τα ιδανικά της ελευθερίας.

Βέβαια, η αμάθεια  της ιστορίας μας και της θυσίας των προγόνων μας, μας έχει φέρει σε αυτήν την κατάσταση. Το γεγονός ότι δεν γνωρίζουμε ιστορία, διδασκόμαστε αλλά δεν μαθαίνουμε. Δώδεκα χρόνια πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση και ο μέσος μαθητής δεν γνωρίζει τι είναι αυτό το «ΟΧΙ», δεν γνωρίζει πότε ξεκίνησαν και πότε τελείωσαν οι Βαλκανικοί πόλεμοι, δεν γνωρίζει αν ο Παύλος Μελάς ήταν αγωνιστής του Μακεδονικού Αγώνα ή της Επανάστασης του 1821.

Εν κατακλείδι, είναι λογικό όταν απαξιώνεται τόσο η Παιδεία και συνάμα η Ιστορία μας, να έχουμε όλα τα παραπάνω ως αποτελέσματα. Αλήθεια, δεν θα μπορούσα να φανταστώ που μπορεί να καταλήξει ένα Έθνος χωρίς ιστορία, ένας λαό που μόνος του χλευάζει τους προγόνους του, πολίτες που όχι απλά δεν γνωρίζουν την ιστορία τους αλλά δεν θέλουν και να την μάθουν! Καλό θα ήταν λοιπόν, αντί το μέλημα μας να είναι η κατάργηση της παρέλασης, να είναι η βαθύτερη και καλύτερη μόρφωση των πολιτών μας!

Γράφει η Δήμητρα Ευθυμιάδου, γεννημένη το 1998, ούσα προπτυχιακή φοιτήτρια του τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.