Εκλογές στην Ιταλία: Νίκη του υπερσυντηρητικού μετώπου της Μελόνι

Τα επίσημα αποτελέσματα των ιταλικών εκλογών, όπως τα ανακοίνωσε το Υπουργείο Εσωτερικών της Ιταλίας, επιβεβαίωσαν όλα τα exit poll  που ήθελαν νικητή τον υπερσυντηρητικό συνασπισμό κομμάτων, με επικεφαλής το «Brothers of Italy»  της Giorgia Meloni. Το κόμμα της Μελόνι έλαβε ποσοστό 26% των ψήφων, ξεπερνώντας την Λέγκα του Μ. Σαλβίνι (League for Salvini Premier), η οποία έλαβε 8,8%. Το Δημοκρατικό Κόμμα του Ενρίκε Λέτα βρίσκεται στο 19,1%, δηλαδή στη δεύτερη θέση και ακολουθεί το Κίνημα Πέντε Αστέρων, του Τζουζέπε Κόντε με 15,4%. Το Forza Italia του Σίλβιο Μπερλουσκόνι έλαβε 8,1% και μαζί με την Λέγκα αποτελούν τους δύο μικρότερους συμμάχους της κυβέρνησης που θα σχηματιστεί υπό την ηγεσία της Μελόνι. Συνολικά, η συντηρητική συμμαχία έφτασε το εντυπωσιακό ποσοστό του 43,8%, η κεντροαριστερά το 26,1%, το Κίνημα Πέντε Αστέρων το 15,4% και η συμμαχία Ρέντσι-Καλέντα  το 7,8%.

Η σαρωτική νίκη του συνασπισμού των Αδελφών της Ιταλίας, της Λέγκας του Βορρά και του Φόρτσα Ιτάλια στις χθεσινές πρόωρες βουλευτικές εκλογές της Ιταλίας  κάνει εμφανή την στροφή που πήρε επίσημα και η Ιταλία προς τον συντηρητισμό και ίσως προς τον Ευρωσκεπτικισμό, κάτι που θα φανεί ξεκάθαρα από τα πρώτα βήματα της νέας κυβέρνησης συνασπισμού. Το πρόγραμμα της συμμαχίας, το  οποίο υπέγραψαν οι δύο παρατάξεις της άκρας δεξιάς, της Μελόνι και του Σαλβίνι, καθώς και η δεξιά παράταξη του Μπερλουσκόνι, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην νίκη. Σε συνδυασμό με τα επίκαιρα και καίρια προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ιταλία (παράτυπη μετανάστευση, μεγάλο χρέος, αλματώδη πληθωρισμό, υπογεννητικότητα κ.α.), το πρόγραμμα, που μεταξύ άλλων εγγυόταν αγώνα εναντίον κάθε μορφής αντισημιτισμού και ισλαμικού φονταμενταλισμού και εναντίον της παράτυπης μετανάστευσης και διαχείριση των ροών των νόμιμων μεταναστών, υπεράσπιση των εθνικών και ευρωπαϊκών συνόρων, σχέδιο υποστήριξης και αύξησης της γεννητικότητας, μείωση της φορολογικής πίεσης για τις οικογένειες, τις επιχειρήσεις και τους αυτοαπασχολούμενους και κατάργηση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, έφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα για την συμμαχία αυτή.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Τζόρτζια Μελόνι θα είναι η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της Ιταλίας. Αντί το γεγονός αυτό να προκαλεί χαρά και αισιοδοξία για το μέλλον, η νίκη της Μέλονι προβληματίζει, λόγω της ιδεολογικής προέλευσής της. Η Τζόρτζια Μελόνι σε ηλικία 15 ετών ξεκίνησε να ασχολείται με την πολιτική εισχορώντας στη νεολαία του νεοφασιστικού MSI, καθώς όπως είχε δηλώσει η ίδια θαύμαζε τον Μουσολίνι και τον θεωρούσε έναν ικανότατο ηγέτη. Έπειτα, προσχώρησε στη φοιτητική οργάνωση της «Εθνικής Συμμαχίας», ενώ το 2006 εξελέγη βουλευτής και το 2008 έγινε η νεότερη υπουργός στην ιστορία της Ιταλίας (31 ετών) στο κόμμα του Μπερλουσκόνι. Το 2012 ίδρυσε το κόμμα «Αδέλφια της Ιταλίας» με το οποίο κατάφερε να κερδίσει τις εκλογές του 2022.

Με την νίκη αυτή, λοιπόν, ενισχύεται ακόμα περισσότερο το υπερσυντηρητικό μπλοκ στην καρδιά της Ευρώπης (Ουγγαρία, Πολωνία, Ιταλία), ενώ εκπρόσωποι της ΕΕ αλλά και των κρατών-μελών της Ένωσης εκφράζουν τις ανησυχίες του σχετικά με το μέλλον του δημοκρατικού ιδεώδους της ΕΕ. Αντίθετα, φυσικά, με τους υπόλοιπους Ευρωπαϊους ηγέτες, ο ακροδεξιός ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν, όπως και ο πολωνός ομόλογός του Ματέους Μοραβιέτσκι, απηύθυνε  με χαρά τα «συγχαρητήριά του» στην κυρία Μελόνι.

Σχετικά με την άνοδο των ακροδεξιών και υπερσυντηρητικών κομμάτων στην Ευρώπη, υπενθυμίζεται, επίσης, το καθόλου αμελητέο ποσοστό που έλαβε η Μαρίν Λε Πεν στην Γαλλία, στις πρόσφατες εκλογές εντός του 2022, όπου αναδείχθηκε δεύτερο κόμμα με μικρή διαφορά από αυτό του Μακρόν.  Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, λοιπόν, είναι η πρώτη φορά που ένα φασιστικής προέλευσης κόμμα βρίσκεται προ των πυλών για να αναλάβει την εξουσία της χώρας. Στο σημείο αυτό εντοπίζεται και ένα βαθύ και καθόλου προβεβλημένο «πρόβλημα» της Ιταλίας, το οποίο δεν είναι άλλο από το γεγονός ότι η χώρα αυτή δεν προχώρησε με ριζικό και αποφασιστικό τρόπο στην «αποφασιστικοποίησή» της. Σε αντίθεση με την Γερμανία, η Ιταλία δεν ανέλαβε ολοκληρωτικά τις ευθύνες των πράξεων της, μεταθέτοντας πάσα ευθύνη στον ναζισμό του Χίτλερ, ενώ δεν καταδίκασε ευθέως τον φασισμό, ούτε ζήτησε επίσημα «συγγνώμη». Φυσικά, το ιστορικό παρελθόν δεν αποτελεί την βασική αιτία της νίκης του ακροδεξιού μετώπου, αλλά σίγουρα φανερώνει μια πλευρά της πολιτικής κουλτούρα της μεταπολεμικής Ιταλίας.

Αναφορικά με τις σχέσεις Ιταλίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Μελόνι αφενός ασκεί κριτική στην πολιτική των Βρυξελλών, αφετέρου γνωρίζει ότι η χώρα της χρειάζεται τα ευρωπαϊκά κονδύλια, άρα θα πρέπει να βρει τρόπο συμβίωσης, χωρίς να διαταράξει σε μεγαλύτερο βαθμό τις μεταξύ τους σχέσεις. Εν κατακλείδι, η Ιταλία είναι μια από τις πιο ασταθείς πολιτικά χώρες, καθώς επί δεκαετίες ταλανίζεται από κυβερνητική αστάθεια. Βασιζόμενα στα μέχρι τώρα δείγματα γραφής, λοιπόν, αρκετοί πολιτολόγοι δίνουν βραχύ προσδόκιμο ζωής στη συμμαχία αυτή, καθώς θεωρούν δύσκολη την συνεργασία ανάμεσα σε τρεις ηγέτες με ανταγωνιστικές φιλοδοξίες.

Γράφει η Δήμητρα Ευθυμιάδου, μεταπτυχιακή φοιτήτρια Πολιτικής Επικοινωνίας του τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του ΑΠΘ και πτυχιούχος του τμήματος Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ.

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s