Το τελευταίο διάστημα η Ελλάδα και η Κύπρος βρίσκονται σε ‘’αναμμένα κάρβουνα’’, εξαιτίας των κινήσεων της Τουρκίας στην αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ) της Δημοκρατίας της Κύπρου, καθώς και των δηλώσεων του Τούρκου Προέδρου, Erdoğan.
Στη γενική πολιτική ιστορία της, η Τουρκία πάντοτε ακολουθεί το ίδιο μοτίβο, όσον αφορά την εξωτερική της πολιτική. Κατά βάση οι τακτικές και οι στρατηγικές, που ακολουθεί παραμένουν σταθερές. Πάραυτα, το τελευταίο διάστημα, οι σχέσεις της, με τους εταίρους της στο ΝΑΤΟ μεταβάλλονται, αφού η Τουρκία δεν σέβεται τους κανόνες διεθνούς δικαίου. Ιδιαίτερα αισθητή γίνεται και η αλλαγή στις συμμαχίες της. Από την μια πλευρά γέρνει προς τη Δύση και συγκεκριμένα στις ΗΠΑ και από την άλλη γέρνει προς την Ανατολή, δηλαδή στη Ρωσία.
Το σίγουρο είναι πως, η γειτονική χώρα, επηρεάζεται από την εσωτερική της κατάσταση. Οι αυτοδιοικητικές εκλογές, που έγιναν πριν λίγο καιρό ξανά, για το δήμο της Κωνσταντινούπολης και η ήττα του «εκλεκτού» του Erdoğan, σε συνδυασμό με την οικονομία που δε δείχνει σημάδια ανάκαμψης, ώθησαν τον πρόεδρος Erdoğan να ριχτεί στη μάχη για την άνοδο των ποσοστών της δημοφιλίας του ανάμεσα στο λαό. Οι κινήσεις που κάνει στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, δηλώνουν τις προσπάθειες που κάνει, με σκοπό να αναδείξει το πατριωτισμό του λαού, ώστε να αποπροσανατολίσει τον τελευταίο, από τα εσωτερικά θέματα που ταλανίζουν την Τουρκία.
Η εχθρική στάση που έχει η Τουρκία απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στη Δύση γενικότερα και σε μια σειρά από άλλες χώρες, καθιστούν τη Τουρκία ένα κράτος προς αποφυγήν διαπραγματεύσεων. Συνεχείς διπλωματικές ήττες επέρχονταν από το 2010 και έπειτα, οι οποίες έχουν ως αποτέλεσμα την αρνητική γνώμη των άλλων κρατών για την ίδια. Από την πολιτική των μηδενικών προβλημάτων η χώρα οδηγείται με ταχύτητα προς τη πολιτική των πολλαπλών και μόνο προβλημάτων. Η Τουρκία έχει “Ανοιχτά μέτωπα’’ με όλους τους γείτονες για θέματα παραβίασης υδάτινων και χωρικών συνόρων, παράνομης στράτευσης, παρεμβάσεις στα πολιτικά.
Στη περίπτωση που μας ενδιαφέρει και φέρει σημαντικότητας λόγω ακριβώς της αστάθειας της Τουρκίας στα εξωτερικά της θέματα, είναι η προκλητικότητα γύρω από την ΑΟΖ της Κύπρου, αφού δεν αναγνωρίζει το κυριαρχικό δικαίωμα της Κύπρου στη περιοχή.
Στο πλευρό της Τουρκίας βρίσκεται η βρετανική Foreign office που δήλωσε ότι η περιοχή είναι υπό αμφισβήτηση και πως δεν είναι μόνο μια μονόπλευρη άποψη αλλά την ενστερνίζεται και ο Βρετανός υπουργός της Ευρώπης κ. Ντάνκαν. Εν προκειμένω, ενστερνίζονται πως ούτε η Τουρκία, αλλά ούτε και η Κύπρος δε θα πρέπει να προχωρήσουν σε γεωτρήσεις εξαιτίας της αμφισβητούμενης περιοχής. Για τους περισσότερους, αυτή φαίνεται μια μη επιτρεπτή απάντηση μπροστά στο θέμα, καθώς ξεκάθαρα υπονομεύεται η Κυπριακή κυριαρχία στις υδάτινες περιοχές της.
Από την πλευρά τους, Ελλάδα και Κύπρος, προτιμούν να κρατούν μια πιο ψύχραιμη στάση και να στέλνουν στους γείτονες αυστηρά μηνύματα. Βέβαια, αυτά τα μηνύματα δεν ηχούν καν στον Τούρκο πρόεδρο, ο οποίος προχωρά σε πιο πρακτικές, επικίνδυνες κινήσεις, αναστατώνοντας την περιοχή.
Η Τουρκία, έχει απομονωθεί αρκετά, λόγω των παραπάνω τακτικών της και αυτό την καθιστά απόλυτα απρόβλεπτη, όσον αφορά τις επόμενες κινήσεις της. Από την Τούρκικη σκοπιά, τα μηνύματα που στέλνουν Ελλάδα, Κύπρος, Ε.Ε, είναι αβάσιμα και δεν έχουν την ισχύ, ώστε να τους εμποδίσουν. Σύμφωνα με την Τούρκικη ηγεσία, τίποτα δεν μπορεί να λυθεί ανάμεσα στις διαπλεκόμενες χώρες, εάν πρώτα δεν διασφαλιστεί η ασφάλεια των Τούρκο-Κύπριων στο νησί. Επισημαίνουν πως είναι καθήκον της Τουρκίας να προστατεύει και τα δικαιώματα των ΤΚ, όπως και να έχει τα δικαιώματα προστασίας και επίβλεψης της γεώτρησης των υδρογονανθράκων.
Το θέμα, ενώ έχει πάρει διεθνείς διαστάσεις, φανερώνει την έλλειψη οξυδέρκειας και επιβολής των κανόνων του διεθνούς δικαίου και των διεθνών κανόνων. Η Τουρκία φαίνεται να δράττεται της ευκαιρίας και να εκμεταλλεύεται κάθε μικρό παραθυράκι που υπάρχει εξαιτίας του ανεπίλυτου μέχρι σήμερα <<Κυπριακού>> .
Σε μια χρονική περίοδο, όπου ο Τούρκος πρόεδρος δέχεται πολλαπλά χτυπήματα στο εσωτερικό της χώρας και τα μέτωπα στο εξωτερικό κάθε άλλο παρά ελαττώνονται, ο κίνδυνος να προχωρήσει σε μια ακόμα επικίνδυνη πράξη κρατά άπαντες άγρυπνους. Ένα θερμό επεισόδιο θα ήταν αποφευκτό για μια ακόμα φορά ή όχι; Ένα τρομακτικό μα συνάμα ρεαλιστικό ερώτημα.
Γράφει η Ζωή Κώτσου, γεννημένη το 1998, προπτυχιακή φοιτήτρια του τμήματος
Βαλκανικών Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών ( Β.Σ.Α.Σ ) του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.
Politics Today 